Күшті
Жан әкем еді қорғаным, Мәпелеп баққан қормалым. Тұтқиыл келіп сұм ажал, Қайғыға терең шомғаным.
Басынан қара қия қарға жүрер, Шиқылдап қара жолмен арба жүрер-ай. Түскенде сен есіме сенер болсаң, Кеудеде шықпаған жан зорға жүрер-ай.
Үйірі қысырақтың құла дөнен, Қайырып түлкі соқтым құла дөңнен. Қара өлең оннан салып төңкерейін, Болып па бұ да бұйым өлең деген.
Қателік орын алды
SYSTEM INFO
Фк
Күшті