Жаз әуені – Қалижан Бекхожин

Тоқта, бұлбұл!
Шырқаймын әуелі мен,
Бақтың жырын,
Құлпырған мәуелі, кең.
Бақ емес пе,
Байтағы Отанымның,
Дүниені тербеткен әуенімен.
Жаздың даусы жаңғырған,
Құлақ жарған,
Дән түлеген,
Даладан, қыраттардан.
Құз басының кеусерін
Күйдей тартып,
Көкмайсаға бұлаңдап
Бұлақ барған.
Жаз гуледі
Еркіндеп егіншімен,
Самал желмен,
Бағбанның лебі сіңген.
Космонавтың
Айбынды ағынымен,
Солар ұшқан
Әлемнің кеңісінен.
Жаз әуені еседі
Шатқал құздан,
Шаттық әні шалқыған
Шопан қыздан.
Заводтардың
Алтын көз пештерінен,
Жаздың жырын,
Маздатып шоқтар қызған.
Өзендер де тасиды,
Жаз үнімен,
Ормандар да жайнайды,
Наз гүлімен.
Отан даусы,
Жаз даусы,
Бейбіт даусы,
Дүниеге дүбірлеп жазылды кең.
Тоқта бұлбұл,
Жаз жырын мен жырлаймын.
Жаз аясы —
Жайнаған кең бір айдын.
Болса шіркін күллі әлем —
Мәңгілік жаз,
Жарқыраса сұр бұлтты жамылмай күн!