Домбыра – Ғафу Қайырбеков

Тартсам сені кей күнде,
Боламын рақат тапқандай.
Қосылып сенің шегіңе
Жүрегім тәтті үн қатқандай.
Көңілдің шексіз аспаны
Болады бір жарқ еткендей!
Ақынның албырт жас жаны,
Қалықтап. шырқап кеткендей.
Шақырар болсам шабыттың
Биікте жатқан бұлағын.
Шірей бұрап алып бір
Төгілте тартып, тынамын.
Жауынды бұлттың қанаты
Секілді қаламұш маған,
Домалап түскен сан әріп,
Тамшыға кенет ұқсаған.
Сондай-ақ сен де бір қалам
Сияң жоқ бірақ кепкендей.
Атасы күйдің, ұлы адам
Шегіне жазып кеткендей.