Анишке – Сапарғали Бегалин

Мен көрмеген Аниш сенің жарың бар,
Сыр бермеген сырттан іште зарың бар,
Кеш кездесіп ойда жоқтан сүйгенге,
Жүрегінде арман жаққан жалын бар.
Сыр бермейсің сыйлаған мен сүйгенге,
Жас төгесің жаның шөлдеп күйгенде,
Күліп едің күн шұғыласын шомылтып,
Айтылмаған бір сырларды түйгенде.
Көз алдымда сол бір сәткі келбетің,
Махаббатпен балқығандай нұр бетің,
Құйылғандай күн шұғыласы нұрыңнан,
Жанарыңнан оқығам мен сыр шетін.
Ол сырыңды айтып жетпес сөзім де,
Мен түгілі айта алмассың өзің де,
Бір айнымай көз алдымда тұрады,
Сол сырыңның ұшқындары көзінде.
Сол бір сәтті күнде есіме аламын,
Аламын да басам көңіл алаңын,
Жанды тербеп жүрекке ұшқын түсірген,
Қара көздің сағынамын жанарын.
Бар тілегім ендігі айтар өзіңе,
Жат қадала қарамасын көзіңе,
Еркімді аттап артық айтсам орынсыз
Кінәлама махаббаттың сөзіне.

1936