Ана әмірі – Сапарғали Бегалин

Сүмбіле түні мұнартып,
Жүзді ай аспан еркесі,
Малынды шыққа бу тартып,
Днепрдің өлкесі.
Өрнегі болып не заман
Өзенге төне жанасып,
Жағалай біткен ну орман
Өлкеге тұрды жарасып.
Бұрқырап буы аспанға,
Толқыны тулап Днепр
Жатты соғып су жарға,
Осындай күзгі кеште бір.
Жылыстап бейне жыландай,
Жапырып талын, шалғынын,
Өзенге келген ыландай,
Қаптатты фашист малғұнын.
Тұмсығымен жарды іреп,
Қорсылдап бейне доңыздай,
Мүйізімен ну тіреп,
Сауытты қара қоңыздай.
Салды әкеліп қайықты
Днепрдің суына.
Бастарын суға кеп бұқты,
Толықсып тұрған нуына.
Осы күнде су бойлап,
Ақ шашты алып бір ана
Көтеріп қолын айқайлап,
Ерлерге айтты толғана: —
Ұлдарым, айтам тобыңа,
Бізді жауға тастама...
Мен, қарт ана жер мен су,
Елімнің алтын бесігі,
Қорғауға соны көтер ту!.. —
Сол болды ана кесімі.
Ана қалды алыста,
Кесімі ерлер есінде,
Басталды міне зор шайқас,
Тағы бір күздің кешінде.
Тағы да ана ақ шашты,
Жауған оқтың ішімен:
"Келіндер, ұлдар, жау қашты,
Арылып елдің ішінен! —
Деді де қолын көтерді,
Ананың жара денесі, —
Күнің туды алар кек,
Жеңістің жетті белесі!"
Әмірлі ана үніне
Ұлдары жетті жауынгер,
Жеткізген жеңіс күнін
Өгейі жоқ өңкей ер.
Орыс, қазақ, грузин,
Украин, өзбек, түркмен,
Таңдандырып жер жүзін,
Бір туыстай біріккен.

1944