Қансонар – Светқали Нұржан

Бүгін сонар.
Қардың беті кілең із,
Аң қағуға аттанамыз, міне, біз.
Жемелегі желге ойнаған көрші қыз,
"Қанжығаңыз қандансын!" — деп тілеңіз ...
Сол баяғы ертектегі қарғалар
Әлі күнге қар бетімен жорғалар.
Қасқыр ізі, қарсақ ізі, түлкі ізі,
Молдаторғай, шіл мен қоян — ол да бар.
Қызыл тазы ізге түссе жаңылмай,
Көз жанарың жоталарға соғылғай —
"Қанжығаңыз қандансын!" — деп тілеп ап,
Сырт айналған сылқым қыздың жонындай.
Тұлпарлардың тұяғына жұтылып
Жер жатқанда,
Кім кетеді құтылып?!
Аңға деген құмарлығың қызға ауып,
Кешке жақын оралармыз құтырып.
Бұл Заманның біз едік қой серісі,
Болса - дағы әлгі қыздың перісі —
Түлкі-білек мойнын орап ел жата,
Алқымынан алар қасқыр терісі ...

1984 ж.