Қозы-Баян кесенесінде

Кірпігі гүлдің төккендей
Мөлт етіп тамды бейқам шық..
Жап-жаңа жүріп өткендей
Аягөз ару — Ай-Таңсық.
Бейіштен самал ескендей...
Қыз Баян ертіп нөкерін,
Жап-жаңа тастап көшкендей
Ғашықтар ғажап мекенін.
Шыдар ма оны жыр етпей! —
Мыңсайрам отыр төгіп жыр.
Сусиды шәйі жібектей
Көгілжім мекен — Көгілдір.
Сыпсыңдап селеу жел үрген,
Салады қырда жол асыр...
Қозы мен Баян көмілген
Ашпайды жалғыз мола сыр.
Айтылғанменен қилы жыр,
Бәріне куә — мына қыр.
Ғашықтар жатқан үйді бұл —
"Мола" деп айту күнә-дүр!..
Қараймын маңға ынтыға,
Тұр-
Өзен-қолын жайып көк.
Моласын тастап жұртына,
Ғашықтар кеткен ғайып боп...
Шырағын жанның жаға алмай,
Шалынған дертке бидауа —
Ғашықтар Елін таба алмай
Адасқан біз бір диуана...
Оқыдым дұға мен гөйлеп,
Құдайым еніп құлқыма:
"Ғашықтар Пірі келгей деп,
Жұртында қалған — Жұртына!.."
* * *
Көк белдер сонау сағымнан жаулық салатын,
Телміре қарап тұратын соған бала ақын.
Бала ақын едім шарқ ұрып жүрген қанатын,
Бүтінді — бөлшек, секунд қып өлшеп сағатын.
Алысқа қарап аңсармен асқақ күн көргем,
Шуаққа шомғам қырқаға барып гүл көмген.
Даланың қызы! Жолықтың маған бір белден —
Қызғалдақтарға көз жасың сіңіп үлгерген.
Жынына тиер шобырдың шорқақ жортуы,
Жас жүйрік едім сөгілген жаңа қолтығы...
Қара шалдырмай қиял-қашаған сол күні,
Тербетті жанды сағымның сансыз толқыны.
Көрешек қызық сол сәтке жалғыз тати ма?!
Жібермей қалды жолымды бөгеп жат иба.
Сағымнан жаулық, салдың да гүлден сақина,
Толқынды кешіп жоғалдың сіңіп бақиға.
Шегі де бар ғой, шеті де бар ғой Ибаның,
Шексіз де шетсіз дүниеге, бірақ, симадым.
Қауыздарына көз жасың сіңген — Иманым—
Сағымды кешіп басуға гүлді қимадым...
Жылжиды жылдар, жылжыған жағын байқатпас,
Сырғиды құмдар, мүлгиді таңдар қайта атпас.
Келеді көктем, болады тағы байтақ мас,
Толқиды сағым, тұрады гүлдер шайқап бас.
"Ауыр, - деп — жолым" беремін несін өкіне?!
Сұлулық Тәңірі оралад түбі ниетіме...
Иба мен Ардың Таңбасын басқан Бетіне
Дүниенің тағы тіреліп тұрмын шетіне...

---