Төлегеннің тамында

Кезек күтіп тұрғандай сезіне біл,
Алдыңдағы апанның басына кеп...
"Төлегенге" М.Мақатаев.

Жер бетінен отыз жыл - сен кеткелі,
Сен кеткенде Сәби ек жөргектегі;
Біз де кеппіз отызға... ержеткелі.
Отыз көктем парағын аударыпты,
Көрінбейтін жай көзге өрнектері —
Өрнектегі мағына — ол да өтпелі...
Өлең-орман сиреді жел беттегі,
Жеп бітірді жемісін жендет-жегі.
Отауындай тұл жырдың көне молаң —
Уық сынған, шаңырақсыз, кереге қан...
Кебін-кимешегіне сені ораған
Кейуана-Ажал бесігін тербеткелі —
Отыз жаздың аптабы шөлдеткені,
Отыз қыстың ақпаны желдеткені.
Сенен соң да ұрлады ол ойлы ұлдарды,
Жаналғыш қып зырлаған ай-жылдарды.
Маңдайымда — шырмаған қайғым қалды,
Таңдайымда — құрғаған айдын қалды.
Мұқағали, Жұмекен.., Сағи кетті,
Асқар аға, Жұматай зар илетті.
Мендекеш пен Зейнолла, Тоқаш, Шәмші
Бақиға өтті — талақ қып фәни бетті.
Кейуана-Ажал құшуға әрине, епті,
Жұртта қалып жоқтауды сан үйретті.
Сен кеткенде қауызын жаңа жарған
Артығали, Бауыржан — сәбиді өпті,
Көз жастары жүректі қари кетті.
Сен көргеннен: бес балаң, жарың қалды,
Әбділда атаң... Әбудей кәрің бар-ды...
Екі отызды толтырып Қадыр қалды.
Қуан ағаң.., кемсеңдеп.., Тұман ағам —
Жоқтайды да жүреді нар ұлдарды.
Ажал-әжем құшаққа бәрін де алды,
Қанша жұтса қанбайтын қабір қалды...
"Енді кімнің кезегі?" — Аспан үнін
Тағы естідім, (қақпанды ашпа, күнім)
Жоқтап ұлын Өтежан, Иранбектер,
Жалғыздардың құшақтап жас қабірін,
Шағады кеп без қара тасқа мұңын.
Қарсы алдымнан кетердей көр ашылып
Зәрем ұшты, қыршынның моласы ұлып.
Не қызық бар ол жақта, айтсаңшы, аға,
Кетіп жатыр Дүрлерім неге асығып!?
Құлап жатыр пырақтар көрге ұмтыла,
Жасырады іздерін жел жұлқына.
Көнердеймін сол желдің мен де ырқына.
Алса халқы азаттық — Ақындардың
Қажеттері жоқ па, әлде, ел-жұртына!?
"Енді кімнің кезегі?.." —
Атылғалы
тұрған жандай өзегім лапылдады.
Төлеш аға! — Рухыңмен мағұлым қыл:
Қайда кетті Алаштың ақындары?
Қайда кетті Қазақтың Зат ұлдары?..
Маған да енді бір тықыр жақындады. —
Қандай кеңес бересің, шерлі ініңе,
Кезексіз-ақ кеткендер сапындағы?!.

---