Өзіммен күресу – Еркебұлан Серімханұлы

Бұл өмірде өзгелермен күреспедім,
Алысып,жұлысыпта, тіреспедім.
Күрескенмін мен дағы Өзімменен,
Бәрібір чемпиондыққа ілеспедім.

Бұл нәрсе күлкілі де шығар бәлкім,
Мейлі,мейлі ойласын солай әркім.
Өз-өзіңмен күресіп жеңе алмау,
Сөздеріндей секілді мәнсіз әннің.

Өз-өзімнен жеңілдімде,жаңылдым,
Адастым да,орынымнан шатастым.
Су тигендей қарайған бір темірдей,
Шала-пұла кей жерімнен тот бастым.

Керек емес бойымда қасиеттер,
Жүргендей өріп,төніп бей маз иттер.
Жалғыз емес оларда үшеу екен,
Еріксіз кейде-кейде бас иілтер.

Біріншісі-жалқаулық деген пәле,
Ол бір иттің шаруасы ұйықтау төрде.
Істетпейтін ісіңді солға басып,
Шіркін-ай жақсам оны отқа мүлде.

Екіншісі-бірбеткей қысаңдылық,
Ол барда қоса жүрер ала сандық.
Көптің де көңіліне қарамайтын,
Өз дегенін істейтін итақайлық.

Үшіншісі-тезірек сеніп қалу,
Сене жүріп артынан қалыс қалу.
Тасты әкеліп мынаны маржан десе,
Күшті деп соншалықты аң-таң болу.
Үш қасиет жіберген титықтатып,
Кеттім-ау,нокаутпен құлай салып.
Сүрінсең аяқ түзеу керек екен,
Сонда да қайсарлықты іске қосып.