Шарап кесесі
- 0
- 0
Бір шындықты көргенде күйіп кетіп,
ернеуінен кесенің сүйіп кетік —
айналаға қарады ол,
сол бір кесе
Тау толқындары
Өзенін өргізіп тау алса ғана,
Қарайды қарауытып сан салаға.
Қайтеді ей, мына толқын, құла толқын
Жартастың төсін сорып тамсана ма?
Шұбырып шұбар ала су төменге,
Қанаты тасқа тиді сілтегенде.
Пәк адал толқын жүзін жел жасырып
Ұқсайды жібек шәлі бүркегенге.
Япыр-ай, алабұртып аққан бұлақ,
Жанбасын ауыртқан ба тастан құлап?
Ере алмай көп толқынға көне толқын
Келеді қалыңқырап, ақсаңқырап.
Аптығып, алақайлап шапқан ағын
Тосады қара тасқа ақ тамағын.
Қақтығып жаңғырығы, таулы алапқа
Көтеріп көп нотасын аттанады үн...
Төменде теңіз беті жымың-жымың,
Мың тонып, рахатқа жылынды мұң.
Кеңкілдеп киіп-жарып келген бұлақ
Бәрінің бір-ақ білді шығындығын.
Басылды ол баяғыдай зіркілдемей,
Тек қана бүлк-бүлк етті шіркін көмей,
Домығар долы келін секілденіп
Енесін қалғанына бір тілдемей.
Көк теңіз бүгін көзін жұмар нағып,
Қалар бір жұмарланып, құмар қанып.
Тау қарар бұрынғыдан алыс тартып,
Көзімен ұмытудың мұнарлатып...
Қарайды қарауытып сан салаға.
Қайтеді ей, мына толқын, құла толқын
Жартастың төсін сорып тамсана ма?
Шұбырып шұбар ала су төменге,
Қанаты тасқа тиді сілтегенде.
Пәк адал толқын жүзін жел жасырып
Ұқсайды жібек шәлі бүркегенге.
Япыр-ай, алабұртып аққан бұлақ,
Жанбасын ауыртқан ба тастан құлап?
Ере алмай көп толқынға көне толқын
Келеді қалыңқырап, ақсаңқырап.
Аптығып, алақайлап шапқан ағын
Тосады қара тасқа ақ тамағын.
Қақтығып жаңғырығы, таулы алапқа
Көтеріп көп нотасын аттанады үн...
Төменде теңіз беті жымың-жымың,
Мың тонып, рахатқа жылынды мұң.
Кеңкілдеп киіп-жарып келген бұлақ
Бәрінің бір-ақ білді шығындығын.
Басылды ол баяғыдай зіркілдемей,
Тек қана бүлк-бүлк етті шіркін көмей,
Домығар долы келін секілденіп
Енесін қалғанына бір тілдемей.
Көк теңіз бүгін көзін жұмар нағып,
Қалар бір жұмарланып, құмар қанып.
Тау қарар бұрынғыдан алыс тартып,
Көзімен ұмытудың мұнарлатып...
Пікірлер (1)
Пікір қалдырыңыз
Ұршық пен домбыра
- 0
- 0
Жіп иірді ол толғанып,
Қолында — сол бір ұршық.
Домбырамды қолға алып,
Мен — күй шерттім ыңырсып.
Бұл жердің ойға бөккен әр бұтасы...
- 0
- 0
Бұл жердің ойға бөккен әр бұтасы,
Бұл жердің гүлі ұялшақ, арлы тасы...
(Ар көрмей жыра түгіл, жарды тағы
Кей біреу мәстек мініп қарғытады.
Юля
Жұмекен Нәжімеденовтің «Тау толқындары» — табиғаттың күшті көрінісі мен адамның ішкі әлемін поэтикалық түрде үйлестірген әсерлі өлең. Бұл шығармада тау арасындағы бұлақ толқындарының шуы арқылы табиғаттың ырғақты әуені мен тіршілік динамикасы айшықталып көрсетілген. Толқындардың таспен соғылуы, ағынның шұбырта төмен түсуі табиғаттың сұлулығын, өмірдің үздіксіз қозғалысын сезіндіреді, әрі оқырманды сыни ойға жетелейді.
Өлеңде табиғат пен адам арасындағы рухани үндестік, табиғаттың табиғи әсемдігі мен адам сезімінің көркемдігі үйлесімді түрде өрілген. Мұндай поэзия қазақ әдебиетінің бай шығармашылық дәстүрін көрсетеді, әрі оқырманға тыныштық пен терең ой сыйлайды.
Мен бұл өлеңді оқып, тау мен толқындардың әуенін сезіне отырып табиғаттың ішкі сырларын түсінуге шақырған жасампаздықты жоғары бағаладым. Жұмекен Нәжімеденовтің поэзиясы оқырманға табиғат сұлулығынан рухани ләззат алуға мүмкіндік береді.