Қардаш – Исраил Сапарбай

Қанбазарда жүк артқан арбасына
Қандасыма:
Қайылмын қардашыма.
Тастұғырды қайтейін қатып қалған,
Жастығыңды салсаңшы жамбасыма?!

Қас-қабақтың арасы қарыс қадым:
Жастығыңды жауымдай жаныштадым!
Қайрап өткен қылышын қараспанға
Қайда кеткен кешегі Арыстаным?

Қайда кеткен кешегі Ертүрігім?
Ертүріктің бөпесі — Бөлтірігім?!
Ес-түсінен айрылған Еуропаның
Естен шығып кеткен бе «дерті» бүгін?

Ал, өзің ше?
Өкініш іште өле ме?
Іште өле ме, жоқ, әлде, күш бере ме?
Анадолы ақ сүтін жерге сауып,
Алыстағы Атажұрт түске ене ме?..

Қас-қабақтың арасы қарыс аттам,
Арын сатқан оңбайды әлімсақтан.
Біз екеуміз гөзелміз «гөйгөйі» көп,
Біз екеуміз өзенбіз жарыса аққан.

Өзен барып құйылар Телегейге!
Телегейде адасар кеме кейде...
Менмендігім түбіме жетті дей бер,
Мейман емес, баласаң мені өгейге.

Көлгірсісе көзіңде жалған әлем,
Көресіңді көресің онда менен!
Майдагердің «мақамы» маған мәлім,
Саудагердің үйіне қонған емен!

Кісімсіген немеде кінәрат бар,
Мұрағат бар маңдайда мына қатпар...
Төсегімді төрге сал!
Төбебидей
Төрден көрге қазақпын бір-ақ аттар!!!