Өлең, жыр, ақындар

Күзгі гүлге

Сарғайдың тоғайда, гүл, күзгітұрым,
Жайылып жапырағың тұрған бұрын.
Ара бал, көбелек сөл жұтқан сенен,
Ол қайда маса, сона, шіркей - шыбын.

Саянда сан құбылып салқындаған,
Сүліктей сұлуың жоқ қырлы мұрын.
Тоғайдың маңайынан басталдырып,
Шайқаған самалың жоқ таппай тыным.

Қиғаш қас, қырғи мойын, құбылма шаш,
Қарасы қандыратын көздің қыбын.
Қалмапты ажар, шырай, сүреңіңіз,
Сүзек пе, сүзілме ме сенің мұның.

Зорлығы табиғаттың бұл әуресі,
Төрт бөліп, түрлендірген жылдың күнін.
Қар қатып, пәк денеңе мұз тұрса да,
Жазды күт, жабырқама, күзгі гүлім.



Пікірлер (3)

айдос

Өлендер маған ұнады

saramakuova

Әлемдердің Раббысы сүйген құлына өлмес , өшпес өнер береді . Сол байлықты тұншықтырмай , қазақ әдебиетіне қосқаныңыз үшін алғысым шексіз . Маған да сіздік талант пен танымалдылық жұғысты болса , шірікн . heart

Мәртебе

өте керемет

Пікір қалдырыңыз

Кім десем

  • 1
  • 3

Ай жарық, нұры балқып тұрған түні,
Жарасып, жалтылдасып жұлдыз сыны,
Шағында аңсыз, дыңсыз қыбырлаған,
Дейтін - ақ секілденіп әлдекімі.

Толық

Күнгей

  • 0
  • 2

Асқар тау маужыраған албыт алып,
Тұманда тұмшаланып шалғырттанып.
Ананың көкке сауған емшегіндей
Тұс - тұстан орғып бұлақ, ойнақ салып.

Толық

Әуре сый, көлденең сый...

  • 0
  • 1

Әуре сый, көлденең сый, өмірім сен,
Әуелде не үшін маған беріліп ең?
Сыры көп сұм тағдырдың бұйрығымен
Неліктен бұйырылдың өлімге сен?

Толық

Қарап көріңіз