Зираттағы зар – Маралтай Райымбекұлы

Жүр, апа үйге қайтайық,
Бұл базар мені шаршатты.
Сүйсеңіз мейір қанатын немереңіз бар —
қанатым!
Ішуді қойғам,
(қоймасам, оңбайтын болдым — сорлайтын),
Аллаға сенем! Өзіме... кімім бар басқа
қолдайтын.
Үйге жүр, апа, үйге жүр.
Жүр, апа, үйге қайтайық,
Бұл базар мені шаршатты.
Күмістөбенің басындай ағарып кеткен
шашыңды-ай!
Қызылқиыннан құлаған самал жел өпсін
денеңді,
Өзім-ақ жазып берейін той бастар
болсаң өлеңді.
Үйге жүр, апа, үйге жүр.
Жүр, апа, үйге қайтайық Бұл базар мені шаршатты.
Құлын шағымды алды бұл,
құлыншағымды жарды бұл.
Саңырау, мылқау жалғанның қоңырауын
қағайын,
Аманқоныста жоғалған бауырларымды
табайын.
Үйге жүр, апа, үйге жүр.
Жүр, апа, үйге қайтайық,
Бұл базар мені шаршатты.
Жақсылығы — аз да, уы — көп, таңдайға
тамар суы жоқ.
....мемлекетіміз, міне, бүгінде — еркін ел,
бай ел әйгілі, (Иә, мен соған сеніп жүргендей) ұят-ау,
тіпті қайғылы.
Құрысын бәрі!
Батқаны —
Анамның үнсіз жатқаны.