Қой күзетінде

Сәбидей шыға алмаған жөргегiнен,
Бұлттағы Ай көмек күттi жерде кiмнен...
Сары шалдың тарамдаған сақалындай
Ошақта от күйбеңдейдi жел лебiмен.
Сындырып сытырлата қу ағашты
Сүйедi от сұр мосыны – ұяласты.
...Мосыға бала жұлдыз үңiле қап,
Жосыла шоғырына тұра қашты.
Табиғат мүлгiп кеткен шақтарда бұл
Жан тыншып, көңiл шiркiн сақтар сабыр.
...Қарайды сырғалы аспан қырдан қашқан
Өзеннiң тау өзегiн ақтарғанын.
Ойдағы қойтастардай ошарылып,
Тоғайлы отар жатыр таса қылып.
Қасымда қойшы жiгiт «шәйт!» деп қояр,
Түнектен түнгi үндердi тоса тұрып.
Сүрлеу жол, шаршаған-ау, жүгiрмейдi,
Суатқа басын қойып күлiмдейдi.
«Таң жақын, қалғыма» деп iрге жақтан
Құба тал бiр есiнеп күбiрлейдi...

---