*** – Арайлым Мұраталиева

Жанымды көрдім жайып та,
Жалынымды осы сезді кiм?
Сағыну, айтшы, айып па
Сары өлеңдердiң мезгілiн?

Пенделігi үшiн пенденің
Тәңірге кiнә тағам ба?
Бақыттан осы кенде кiм,
Бұлттарды жұбата алам ба?

Тамшыларға әлгі жасанды
Көңілдер неге көмілді?
Жүреді екенмiн қашанғы
Ұната алмай өмірді.

Ғұмырға мен де ғашықпын
Қысқалығындай шашымның.
Өзiңе қарай асықтым,
Махаббат, сенiң атың кiм?

Тыя алмай тұр ғой әнін бақ,
Сөздерін жазған сары үмiт.
Күз келе жатыр адымдап,
Арайлым қызды сағынып...