Қалам қасқа сен айтсаң сенем деді
- 0
- 0
Қалам қасқа сен айтсаң сенем деді,
сен жұмсасаң сөз байғұс көнем деді.
Сенейін бе мен саған, көнейін бе,
қайда апара жатырсың, өлең мені?
Қошалақ
Жатырмысың, самалды сай, сырлы алап,жусаныңнан сынап-шықтар сырғанап.
Құм-шағылдан өсіп шыққан шоқыңа,
жолаушыдай өте алмадым бір қарап.
Жыңғылыңды көлеңкелеп көз ілдім,
көз ілдім мен төсегінде сезімнің.
Саған тартқан өз ұлыңмын, өзіңмін:
тұла бойым тұтас құйған төзіммін!
Сен секілді мен де күнге күйіппін,
сен секілді жұпар жұттым, сүйіп гүл.
Сен секілді аласамын тап-тайпақ,
Сен секілді, таласамын — биікпін!
Уа, туған жер, сенде шың да, көл де жоқ,
ойым да жоқ сені өлеңмен "өңдемек".
Дәл өзіндей қарапайым болам мен,
дәл өзіндей!
Маған, сірә, сол керек!
Пікірлер (2)
Пікір қалдырыңыз
Ескерткішке
- 0
- 0
Сен ғана үнсіз бұл аспанның астында,
Үнсізсің сен, үнсізсің ғой, тас тұлға.
Көп қараумен, жыл легіне – тасқынға
Қартайдың ба, әлде әлі, жассың ба?
Кенже
Жазушының өлеңдері қатты ұнайды, менің сүйіп оқитын жазушыларымның бірі
Руся
Жұмекен Нәжімеденовтің «Қошалақ» өлеңі туған жерге деген өте нәзік махаббат пен сағыныш сезімін жеткізеді. Ақын құм‑шағылдан өсіп шыққан туған топыраққа қарап, жүрегіндегі сезімді поэтикалық тілмен көркем баяндайды, бұл оқырманға табиғат пен туған жердің құндылығын сезіндіреді.