Петефи
- 0
- 0
Қайда, дедім, Петефидің моласы —
Мадьяр дос таңданғаннан үқпай түк,
жыпық қаққан жанарымен бітті
айтып тарихтың бетінде жоқ бір сырды;
Қошалақ
Жатырмысың, самалды сай, сырлы алап,жусаныңнан сынап-шықтар сырғанап.
Құм-шағылдан өсіп шыққан шоқыңа,
жолаушыдай өте алмадым бір қарап.
Жыңғылыңды көлеңкелеп көз ілдім,
көз ілдім мен төсегінде сезімнің.
Саған тартқан өз ұлыңмын, өзіңмін:
тұла бойым тұтас құйған төзіммін!
Сен секілді мен де күнге күйіппін,
сен секілді жұпар жұттым, сүйіп гүл.
Сен секілді аласамын тап-тайпақ,
Сен секілді, таласамын — биікпін!
Уа, туған жер, сенде шың да, көл де жоқ,
ойым да жоқ сені өлеңмен "өңдемек".
Дәл өзіндей қарапайым болам мен,
дәл өзіндей!
Маған, сірә, сол керек!
Кенже
Жазушының өлеңдері қатты ұнайды, менің сүйіп оқитын жазушыларымның бірі
Руся
Жұмекен Нәжімеденовтің «Қошалақ» өлеңі туған жерге деген өте нәзік махаббат пен сағыныш сезімін жеткізеді. Ақын құм‑шағылдан өсіп шыққан туған топыраққа қарап, жүрегіндегі сезімді поэтикалық тілмен көркем баяндайды, бұл оқырманға табиғат пен туған жердің құндылығын сезіндіреді.