Көктерек жыры – Ұларбек Дәлейұлы

Көктеректен көшкен сағым кеудемде,
Көктеректе өшкен шағым кеудемде.
Құлап сөнген жасын сынды көлдерге,
Тулап түскен жәйін сынды шөлдерге.
Мына өмір тас қараңғы көрден де,
Біз баратын өлгенде...
Аттап өтіп сан ақиқат белінен,
Дәл осылай бастамағам оны мен.
Құлазыған құба жолға қарсы ұшып,
Соңыма бір қарап кете беріп ем...
Жанарымда соңғы жапырақ қалды ұшып,
Өмір мені сарқып тұрып алды ішіп!
Сапарымды жалғастыра бергенмін,
Әжемді еске ап өлген кеше қан құсып.
Жібермеген топырақтың дәмі оны,
Жібермеген жалғыз тамшы қан оны.
Көлеңкеме ғана сеніп мен кеткем,
Бір басымда бүкіл дүние әлегі.
Серіліктаудың сұлбасы қап санамда,
Шартарапқа сүйрей қашты вагондар.
Мен әлі де жеңе алғам жоқ өмірді,
Мені әлі де түсінген жоқ адамдар!
...Көктеректен көшкен сағым басымда,
Көктеректе өшкен шағым ғасырда.
Ал рухым саған ұшып кетіпті,
Тағдырымды тастап жауын-шашынға.
Сонау-у- у бір кез, жиырма екі жасымда...

11. 11. 2002 ж.