Қаш, қаш бала – Есенғали Раушанов

Қаш, қаш бала, қаш бала, қаш, қарағым,
Таста бәрiн.
Бұл пәләден есен-сау құтылудың
Ешкiм әлi тапқан жоқ басқа амалын.
Жалғыз көздi,
Жалмауыз басты,
Жез тырнақты,
Темiр тұяқты,
От тынысты,
Көк құрышты,
Дию тектес бiр нәнсоқ құж келедi.
Сен секiлдi балапан iздегенi,
Менi болса ерте ұстап алып кеттi
Қаракесек сол пәле мұз денелi.
Оның аты – Жалғыздық. Ол дегенiң –
Оман дария бойында шөлдегенiң
Өмiр бақи ол қуып, сен қашасың
Ең абзалы бiлмеген, көрмегенiң.
Алтын торға тап болып бiр керемет,
Суық үйге кiресiң мүлде бөлек,
Ештеңе жоқ, өлмейсiң, тек мен құсап
Өлеңшi боп кетесiң
(бiрақ ол кiмге керек?)