Бақ ішінде2 – Арайлым Мұраталиева

Бақ ішінде отырмыз - Ой және Мен,
Жапырақтың аялап сыр-сенімін.
Табандарда тапталған, қайран әлем,
Мен болмасам жасыңды сүртеді кім?

Қоңыр пальто.
Қоңыр күз.
Қоңыр әуен.
Қолшатырға төгілген аспан шері.
Адам болсаң бағың боп жолығар ем,
Табандарда тапталып жатқан сенің.

Шыр айналып, құс салды қиылып ән,
Қалып кетті екен деп бұл күзде нем.
Уақыт күліп қарап тұр миығынан,
Телефон ішіндегі күнтізбеден.

Қыс келеді, жапырақ, аз күнде енді,
Тоңдырар ма жаныңды ақ қар демі?
Саған арнап бір өлең жазғым келді,
Жұбатуға бірақ та жоқ дəрменім...

Біле білсең, сенсің ғой сәні бақтың,
Сарғаюдың алайда мәні неде?..
Сені өзімнен жақсырақ танып аппын,
Айтшы, сені теңейін тағы неге?

Бақтан шықтым сыртына ғашық әркім,
Үңілмейтін ішінің мән-жайына.
Күз - Тəңірдің сарғайған хаты, бәлкім,
Жапырақтың жазылған маңдайына...