Сен мені ұмыт жаным! – Абдулмахмуд Пошатаев

Қосылдық, арамызда туып көктем.
Қай жан екен жаныңды суықты еткен.
Жаныңның мұң жарасын тырнамашы,
Маған деген сезімің суып кеткен.
Ілестірмей тағдырдың көші мені,
Жындар қоршап жүр ме екен осы сені?!
Құдайыңды ұмытқан жансың, жаным,
Қай құдайым өзіңе қосып еді?!
Мен кетсем кімге керек зарлағаның.
Бар кезде жасамадың барға амалын.
Ұяда көргеніңді жасап жүрсің,
Кетпеске енді менің бар ма амалым?!
Жетеді, жанұяңды ұмытқаның.
Жақын емес, жат жанын ұлықтадың.
Бір жақсы, бір жақсысын тапса екен,
Көңіл қалды,
Сен мені ұмыт жаным!