Ұзату – Ерлан Аманқожаұлы

Екеумізге екі айырық жол нұсқап,
Күрсінді іштей соры қалың сол қыстақ.
Кірпігіңе ай ақ күміс жалатып,
Аяз тұрды ақ бетіңді сорғыштап.
Ерніңе мұрса бермей қымтанар,
Саусағыңа күртіктерден гүл тағам.
Азабы ауыр табанымнан ән тыңдап,
Ыңырсиды ұйқыдағы ұлпа қар.
Тамырлас боп Жібек жайлы аңызбен,
Тұрдың өртеп қаңтар қызы тамыз дем.
Кілең жақұт шашты бізге шашу қып,
Ақ сақалын түнге малып абыз дөң.
Жанарында сұрау жатқан тәтті айым,
Ұзақ түнде мың аунатқан тәтті айым,
Екеумізбен мұңдас мынау ең соңғы,
Бұтағына қырау қатқан ақ қайың,
Жалғыздықтан жылап жатқан ақ қайың...
Ақ қайыңда,
Сен де,
Мен де жап-жалғыз,
Жалаңдайды қара суық қанжар жүз.
Қойныма тығып жатыр үскірік,
Жанарыңнан сүзіп алып маржан мұз.
Елең болмай бұл қаңтардың түні түк,
Ызғарын да,
Мұз-қарын да ұмытып.
Тұрдық үнсіз ақ шаңытқа оранып,
Сені қиял,
Мені қайың жылытып...