Қағынды келген – Мағиза Құнапияқызы

Төзімді тауысып,бұл індет сабырды жеңген,
Қаншама боздақ, жамылғы жамылды жерден....
Аспанның дағы көз жасы тиылмай қойды-ау,
Шілденің аты биылғы -"Қағынды келген".
Сезінсең- жасыл,төр жайлау,қарасаң-мөлдір.
Едені-таулар, ол жердің,төбесі-зеңгір.
Сүзеген ала сиырды сауарда апам,
";Қағынды келгір!"дейтұғын "Қарасан келгір!"
Әр тынысыңды, жусанның ұрады демі,
Бәрінен мөлдір жайлаудың бұлағы ма еді?
Ала сиырды өзгеден сүзеген қылған,
Жақында туған, өзі өңдес бұзауы еді.
Болғанмен арық, сүтті еді, шелек толатын,
Бұзауға деген мейірі ерек болатын.
Сауатын мезгіл жеткенде, маңында оның,
Адам да, мал да жүрмеуі керек болатын!
Айыр мүйізбен өзгені, келген басынып,
Бұзауын солай емізген елден жасырып,
Беткейде тұрған жайылып түлікті көрсе,
Қуалап, сүзіп қайтатын, белден; де асырып.
Бір табын сиыр сол малдан құраған еді,
Қолқалап талай танысы сұраған еді
Көзге ыстық малды сатпауға бекінді атам,
Соғымға сойды,өкпесі дін-аман еді....
Қалдырдық қанша, жылдар мен айларды кейін,
Сағынышыма бұл сәтте, байланды үрейім.
Қайуанға айтқан сол қарғыс сәл қиыс кетіп,
Адамға тміп кетті ме?
қайдан білейін...
Қарағай,қайың,жас талдар...
іргеден көшті.
Куәсі болдық,қайғылы,дүрбелең көштің.
Шыққан жеріне бұл пәле қайтадан қайтып,
Шілдемен келген "қағынды" шілдемен кетсін!