Күзгі жаңбыр – Гүлманат Әуелхан

Күзгі жаңбыр жауып тұрды, күзгі шақ,
Жүрегімді жылтсын қайдан мұз құшақ.
Дала жатты сағыныштан жүдеген,
Төркініне жете алмаған қызға ұқсап.

Дәрменім жоқ, енді менің күшім кем,
Бәріне де нәлет айттым ішімнен.
Сұрғылт аспан жанарынан мұң тамып,
Күзде сыңай танытқандай түсінген..

Сары жапырақ дірілдеді жүрегім,
Ауырлықты көтермейсің білемін.
Тәңірімнен үнсіз ғана тіледім,
Жан жарамның табар ма деп бір емін.

Тіл қатпады мылқау түн, үнсіз дала,
Түсінгендей табиғат тілсіз ғана.
Түнегінің түбіне батады да,
Тымырая қарады түн сыздана.