Қос терек бар терезеңнiң алдында – Жүсіп Қыдыров

Қос терек бар терезеңнiң алдында,
Соны екеуiмiз деп сен кейде қалдың ба?

Бiлем оны, бiлемiн сол көктемнен,
Күндерiмнен сенi iздеп көп келген.

Бiрi сендей – көз тояр ма көргенде-ей!
Екiншiсi – науша келген дәл мендей.

Сағыныштың судыратып қанатын,
Сыбырласып, сиқырлы әнге салатын.

Тыңдаушы едiм құлақ тосып әрдайым,
Желкенiмдi желпiп ойнап жел-уайым.

Содан берi мұңдас, сырлас менiмен,
Домбыраның iшегiндей керiлген.

Қазiр келiп бiр құдiрет: «Қос өмiр!
Адам болма, басқа боп ту!»– десе бiр,

Сағынышы мың жапырақ – желек боп,
Шығар едiк екi жасыл терек боп.