Тұншығып ойға сенделемін де

Тұншығып ойға сенделемін де,
Жалықтық әбден мен де, өлеңім де.
Көктемнің нұры жауратты мені,
Апыр-ай, шыннан келмегенің бе?
Не ойлар келмес пендеге күнде,
Шараппен ғана емделемін бе?
Жүрегім тағы ауырды бүгін,
Шынымен маған келмегенің бе?
Өзіңмен мені тең демедің бе,
Тарығып кеттім мен неге мүлде?
Қуырып мені шырылдатып–ақ,
Ұмытып өзің келмегенің не?
Қақталып әбден шөлдегенімде,
Сен едің, қалқам, ең керегі де.
Жеккөрсең мені амалым қайсы,
Жөн шығар онда келмегенің де.