Біздің үй орны бар ма әлі – Әбілда Аймақ

Біздің үй орны бар ма әлі,
Мүжілген жоқ па дуалы?
Жалғыздың жолы болмады,
Күнәсін қайтіп жуады?
Сыңсығандай-ақ дәл біреу,
Боғатта қамыс зарлай ма?
Көлеңке қуып зәрлілеу,
Жантайған қамқор шал қайда?
Ой кетіп өткен жолына,
Ұрласа қайғы кей түнін.
«Қобыландыны» алып қолына,
«Оқып бер, балам» дейтұғын.
Түсініп жырды, сезімді,
Берілуші еді шерге бір...
Түсінбей әке, өзіңді,
Көрмәдік болды көр көңіл.
Не айтса елге жарасар,
Ем болмас бітеу жараға.
Қайтқалы қайран қара шал,
Тентіреп кеттім қалаға.
Басамын деп-ақ әр ізді,
Кездестім қарға, жауынға.
Шойынқұлақтар тәрізді,
Бәрібір жаным ауылда.