Бірдеңе қосатындай көшіңе мен – Әбілда Аймақ

Бірдеңе қосатындай көшіңе мен,
Жындымен жынды болдың, есіл өлең.
Әркім тартқылаған төсіңе мен,
Жармасқанмен шандырдың несім емем?
Абайдан мынау әлем артылмаған,
Олардан аса алмаған салтың жаман.
Қалғанын Мұқағали жиып-терген,
Мәлім боп қалды бүгін артың маған.
Сен едің текті ақынды оңдырмаған,
Мен бе екем жон арқасын жондырмаған.
Керегі көген еді маған-дағы,
Несіне өлең шіркін қондың маған.
Міз бақпас айдындағы қалтқы-қалам,
Білмеймін, нені өмірден арттыра алам?
Менің де сен қызығар ештеңем жоқ
Көш кейін қу төсіңді тартқылаған.

1995 жыл, қыркүйек