Тырс, тырс, тырс – Әбілда Аймақ

Тырс, тырс, тырс,
Желдетеді, тамшы ұрады.
Өшіп-жанып лыпылдап жан шырағы,
Жүрегім әрнені ойлап қансырады,
Сандалған санамда ой сансырады.
Қаңылтырға тамады суық тамшы,
Жон арқамды қабады суық қамшы.
Қайта-қайта қасыма келе берді-ау,
Қырық бір құмалағын буып палшы.
Тырс-тырс, тырс,
Қара жаңбыр тынбай тамар,
Шемен болған жүректе мұңды айта алар.
Мына менің жырымды өлгеннен соң,
Өзімдей боп, шіркін-ай, кім қайталар?
Мен де ғашық едім ғой бақ, талапқа,
Менің думан күндерім тоқтамақ па?
Жалғыз қалған сәттерде дәл осылай,
Тырс, тырс тамды жаңбырым ақ параққа.