Өлең маған ғашық-ау, мен өлеңге

Өлең маған ғашық-ау, мен өлеңге,
Ұқсаймыз ба Қыз Жібек–Төлегенге.
Айнымайтын
Отаным бала-шағам
Шаңырағым да – жыр менің, керегем де.
Екеуміз де бүгін бір қалжырадық,
Шатассақ та әзірге алжымадық.
Өлең мені түсінбей, мен өлеңді.
Екі жақта екеуміз зар жыладық.
Жол алған бұрынғы сал-серілерден,
Алыстым түніменен Перілермен.
Шешесіз ұйықтай алмас баладаймын,
«Анаң осы» деп жырға телігеннен.
Қу дүние, неменені бұлдадыңдар,
Анам жоқ, есесіне жырларым бар.
Тіршілік, жанды жедің осыншама
Жыр түсінбес жандарды ұрғаным бар.

---