Саған қолым жетпесiн көктегi айдай

Саған қолым жетпесiн көктегi айдай,
Iшiңе енiп кетпейiн көк тоғайдай.
Алты қырдың астынан үн қатсам да
Алған беттен қайырылып,
тоқтамай ғой.
Саған қолым жетпесiн тəттi армандай,
Əбдiренi болмайын ақтарғандай...
Амалымнан таусылып, абыржиын
Қамалына қытайдың тап болғандай.
Саған қолым жетпесiн созғаныммен,
Борсықтайын болмайын бозға кiрген.
Өзеуремей қоя түр елден ерек,
Өлең жаза бастасам өз халiмнен.
Саған қолым жетпесiн ұмтылғанмен,
Кiлтiңдi алып, ашпайын құлпыңды əлден...
Жай-күйiме қарама жаның ашып,
Жанарыма жаутаңкөз мұң тұнғанмен.
Саған қолым жетпесiн...
Жеткен күнi –
Құшағымда қурайды көктем гүлi.
Өмiрiңнiң бiлтесi өшiп-жанар,
Көңiлiңнiң мұнартып көк теңбiлi.
Саған қолым жетпесiн бұл жалғанда,
Шығып кеткен жандай бол тым заңғарға.
Шыбын жаным үстiңе үйiрiлiп,
Шырыныңды сорайын... бүр жарғанда.

---