Соңғы кездесу – Исраил Сапарбай

Ашық айтам, адал сырды аңғар, қыз,
Біз екеуміз екі басқа жандармыз.
Өмір бойы жалғаспайтын жолдармыз,
Өмір бойы алға аспайтын арманбыз.
Сенің ойың:
қасыңнан бір шықпасам,
Бірге болсам жүрсем,
тұрсам, ұйықтасам.
Жігіт болып бір қалауым жүрмесе
Қара жерді қалай ғана нық басам?!
Менің ойым:
өзіме аян о бастан –
Шалқар айдын,
сайын дала,
көк аспан.
Айдай əсем арманымның ақ жүзін
Жүрегімнен басталатын жол ашқан!
Сенің ойың:
көзден таса жібермеу,
Арғымақты байлау, тұсау,
шідерлеу.
Менің ойым:
өмір барда – бір өрлеу,
тіршілікте тығырыққа тірелмеу.
Айта алмасақ қатар тұрып бір əнді,
«Жол қоспаған,
сор қосқан, – дер, – бұларды».
Атам қазақ арда өсірген қашанда
Азаматты,
Арғымақты,
Қыранды.
Жыласаң да, қарасаң да мөлдіреп
Ерімейді енді саған тоң жүрек.
Мынау түнге тыныш ұйқы тілейік
Екеумізді кездестірген соңғы рет.
Арып-азба армандаумен, аңсаумен,
Тағдырыңа жарық сепсін таң сəулең.
Тұнжырама жолайырық тұсында,
Қолыңды бер, қоштасайық, ал, сау бол...