Мінбегер

Ер үстінде не демейді бұл көңіл!
Жер бетінде жекірмейді кімге кім?
Талайлардың кеудесіне жел үрген
Ерден кемі жоқ екен ғой мінбенің.
Көкіректі керіп тұрған сол желді,
Кеңірдекке келіп тұрған сол желді
Отыз тістің ар жағынан армансыз
Ағыл-тегіл ақтаратын кез келді.
Аузын буған қаптай едік кеше біз,
Бар болсақ та жоқтай едік кеше біз.
Ерге лайық берілмепті-ау еншіміз,
Елге лайық бөлінбепті-ау есеміз.
Ішімізді кеткен екен жел кернеп,
Желімізді етейікші енді ермек:
Мінберлерге шығайықшы «Мен, мен!» деп,
Мінберлерден түсейікші кердеңдеп!
Ал, ақтарыл, тіл мен көмей, ақтарыл!
Мінбеге шық –
«Ерге» қонжи,
«Атқа» мін!
Қайда əлгі... ақиқатың, ақпарың?
Қайда əлгі... қара пəпкің қап-қалың?
Аттан артық зат екен ғой мінбеңіз,
Ол жоқ жердің маңайынан жүрмеңіз!
Сандуғаштай сайраймыз-ау, сайраймыз
Мінбелерге шығып алып күнде біз.
Сөз оғынан талай қазақ жайрамақ!
Бұлтартпасыз бұл – ақиқат айдан ақ!
...Пайғамбардың Бұрағы да пырағы –
Қадіріңнен айналайын, қайран, Ат!

---