Жалғыздық. Жабырқау

Дуылдап думан өтті.
Құдайсынған неме де,
Қу да кетті...
Санам саяқсып,
Салым суға кетті.
Жарқанаттай жармасып,
Жалаң қабырғада жаңғырық қалды.
Жарасымды наз,
Жаймашуақ жаз
Иесін іздеп,
Қуыс үйде қаңғырып қалды.
Не жыларымды,
Не күлерімді білмей далмын.
Түтініне тұншығып түнгі ойлардың,
Тұқылынан төгілген күлге айналдым.
/Беу, менің күндерім-ай, гүлдей балғын!../
...Құдайым-ай, кеше ғана құлың едім,
Енді мен кімге айналдым?

---