Өмiрдi сүю – Есей Жеңісұлы

«Құшсам» деген ғажап, үлде-бүлде нұр,
Көкiрегiмде баяғы арман бiрге жүр.
Қапылыста қағып қалды қылтамнан,
Қиқаң ете қалып едiм...
күлдi өмiр.
Тәттi үмiтпен аттанып ем ауылдан,
Өзiм ғана ыңылдайтын табылды ән.
Сынағынан қорғалап ем басымды,
Өмiр қатты тартып салды жағымнан.
Тағдырымнан ала алмастай ақымды,
Асықтым-ай талқанымды татуды.
Суға кетiп қалып едi қайығым,
Өмiр менi ескегiммен батырды.
Өмiр қызық: кешпесiмдi кешiрдi,
Түсiнбедiм, несi өнеге, несi үлгi?
Төрге ұмтылдым, лақтырды өмiр аямай,
Босағада бiр-ақ жидым есiмдi.
Орны бар ма жүрiп өткен iзiмнiң?
Тағдырыма қарауыл боп тiзiлдiм.
Құлап тұрып, мен де кеттiм батыр боп,
«Өмiр, саған көрсетем!» деп кiжiндiм.
Осы жауап өмiрiме ұнады,
О-һо, оның көзi сондай қырағы!
Минут сайын бөгетi әзiр өмiрдiң,
Сынағынан тағы өткiм кеп тұр әлi...