Өлдi адам – Есей Жеңісұлы

Өлдi адам.
Өмiр немене?
Сөндi де тiрлiк көрiгi,
Топырақ өстi төбеде,
Адамдар бiрге кемiдi.
Жақынды салып қайғыға,
Ажал мұң сыйлап танысқа.
Тән кiрiп жердiң қойнына,
Жан ұшып кеттi ғарышқа.
Естелiк болып көңiлге,
Жүрiсi, сөзi, күлкiсi,
Тым суыт келген өлiмге,
Iлесiп кеттi бiр кiсi.
Теңселдi сыңсып бар ағаш,
Жақсылық iсi айтылды.
Төбеде тiлсiз қара тас,
Төрт тұстан қиық ай тұрды.
Тұрмайды уақыт, ағар күн,
Келедi кезек басқаға.
Болғанын мұндай адамның,
Есiңе салар тас қана.
Қалқайған құлпытас қана...