Қыс жылжыды – Есей Жеңісұлы

Қыс жылжыды.
Көктем өттi.
Келдi жаз...
Мұң иектеп, күлкi қысып, ердi наз.
Келер күннен күтiп жүрiп керемет,
Өмiр кешiп тастаппын-ау мен бiраз.
Аялдағам анау шағын айлақта,
Ән шырқағам мынау ғажап аймақта.
Түу биiкке шыққым келiп ұмтылып,
Намыс шiркiн түсiп едi қайраққа.
Мына тұста қалтылдады қайығым,
Кей сапарда бос тартылды айылым.
Соңғы тиын санап берiп досыма,
Марқайдым да, көңiлiммен байыдым.
Ойдан шаршап, санаға оны күш қылып,
Өттi кейде босаған шақ қыстығып.
Қиялдан да медеу таппай жүргенде,
Көкiрегiмнен келер күнге ұшты үмiт.
Мына жерде көшке ергемiн даурығып,
Той тойлағам сауық жасап, сән құрып.
Қабағымнан өмiр көшiп барады,
Маңдайыма ғана iзiн қалдырып.
Танып қаппын уақыттың әз күшiн,
Жас деместен көрсетпептi аз қысым.
Өмiр кешiп тастаппын-ау мен бiраз...
Өкiнсем де... сүйiнсем де...
жазмышым.