Анама – Есей Жеңісұлы

Бола бермес уақыт та өктем ұдай,
Бәрін жайлап реттейді көкте Құдай.
Өміріңнің жазы тез өте шықты,
Күрең күзі көсіліп кеткенін-ай...
Тіршіліктің кім шырқар аз күн әнін?
Жылытады жанымды әз шуағың.
Қабағыңнан кірбіңді тағы байқап,
Қиналамын, өзімді жазғырамын.
Сеземін ғой, жарыңды сағынасың,
Оймен кезіп өткенді, сабыла шын.
Бір балаңның бүгілсе белі кенет,
Бәрін тастап, қасынан табыласың.
Бейнетін де бір тартып немеренің,
Бәрімізді бақытқа бөлегенің.
«Ана», «апа», «әже» деп жамыраймыз,
Қасиеттім, киелім, өнегелім.
Кешегіден тәтті күн бүгін кешкен,
Жүзіңді әжім торлады-ау білінбестен.
Жүре берші, Анашым, иілместен,
Жүре берші, Анашым, бүгілместен.
Аз көрмесем, көңілім сағынулы,
Әнің үлгі біздерге, арың үлгі.
Жапырағы жайқалған бәйтерегім,
Тереңдерге байлай бер тамырыңды.