Жүрекке алғыс – Есей Жеңісұлы

Кешемін тірлік бір таңнан асып бір таңға,
Тырысып бағып етек-жеңімді қымтауға.
Адам боп туып, шыр еткенімде, о, жүрек,
Кеудеме сені орнатқанына мың тәуба.
Білмей жүрсем де өмірдің мынау бағасын,
Келер күндерге үмітпен алып барасың.
Аттаған сайын әрбір ісімді безбендеп,
Әміршім менің, тынбастан бүлк-бүлк соғасың.
Алдамшы болар амал-айлаға көнген ар,
Өзінің құнын қайдан айырсын пенде дәл?
Өзгеден кейде таппайтын ізгі мейірім,
Нәзігім менің,
байқаймын, сезем, сенде бар.
Досты да кейде қалатын сәт бар ұға алмай,
Қалатын сәт бар әділет үшін бұға алмай.
Сол кезде менің қаныма дауыл тұрғызып,
Бұлқынасың кеп кеудемді жарып шығардай.
Қылыққа салар, көлденең көрсе, бала дер,
Ерлікке жұмсар еркімнен бөлек бар өнер.
Сенің мейіріңмен махаббат толы көк аспан,
Сенің пейіліңмен ғазиз да ғажап қара жер.
Кей-кейде болам ақылы кемел атадай,
Еркемін кейде ақылды тентек ботадай.
Пыш-пыш сөздерді, сен қаламасаң, дегдарым,
Құлақ түбінен өткізе салам оп-оңай.
Өзің сыйладың дариға сезім, тұмса мұң,
Санама кейде перде тұтасың мың сағым.
Кеудеме сені орнатқанына мың шүкір,
Қатал уақытта бүлкілдеп тұрған жұмсағым...