Жолаушының түнгі өлеңдері

Бар қайғы-мұңдарыңнан ада болып,
Сен де бір, аспанға қарап өзіңше,
Еселеген бақытсыздығыңды мүлдем жойып,
Екі есе бақытыңа бөленгендей боласың... –
Уа, неге, кімге керек қайғы-уайым, қуаныш!
Бәрінен де шаршап, жалықтым!
Балдай тәтті бейбітшілік,
Жаралы болған денеме еніп, жағалама!
II
Биік таулар ұйқыда
Бәрі қараңғы түн жамылып,
Далам тып-тыныш
Түгелдей тазаланып, мүлгіген:
Жол да шаңсыз,
Жапырақтар да үнсіз...
Тоқтағын аздап –
Демалшы енді сен де бір!

1779