Жауып тұр күздің жаңбыры – Тоқтарәлі Таңжарық

Жауып тұр күздің жаңбыры,
Түрі жоқ тіптен ашылар.
Бей-жайға мені қалдырып,
Басылар көңіл тасыған.
Тұмандар шөккен атырап,
Қиялды мұңға батырар.
Сарғайған сорлы жапырақ,
Ұшады ағаш басынан.
Табыстап жерге ғұмырын,
Әйнектен тамшы жосылар.
Шылымның сорып шырынын,
Мұңайып жалғыз отырам.
Үніңде сенің зар-мұң бар,
Ашынған жүрек аһ ұрар.
Қасірет толы тағдырлар,
Шыланар көздің жасына...
Жанарға жасын мұң іле,
Жауар да жаңбыр басылар.
...Өткінші өтер дүние...
Сенбеймін бірақ осыған...