Айтыңызшы – Алма Түсіпбекова

Тымырсық.
Жел де әрең дем алады ыңырсып.
Күнім бар ма, атанардай «әйкәпір»?
Жерден жеріп, шалқасынан ай жатыр.
Қайнайды екен осындайда зығырдан,
Жұлдыз біткен бұлт астына тығылған.
Дегендейін – осы жанды ұзатпа,
Шалғым менің айналғаны тұзаққа.
Бұрағандай қозғалыстың тетігін,
Тегіс жолға басар емес етігім...
Қарамастан жанардағы жасыма,
Сауысқандар саңғып кетті басыма...
Қара әйнекті сүртіп едім қолменен,
Алақаным баттасқаны сорменен.
Бітпес, сірә, тіршіліктің таласы -
Қара әйнекке түк болмады, қарашы...
Таң ата ма?
Таусылды анық тағатым,
Қарап едім – тоқтап қапты сағатым...
Оралтайын орманыма сыйлы күн,
Уақыттың қалай алам билігін?..
Айтыңызшы...