Ғұламаларым – Қасымхан Бегманов

Ғұламаларым,
Ғұламаларым,
Білмейтінімді сұрап аларым.
Ұрпақты ойлап оңашаларда,
Сезбейді-ау ешкім жылап аларын.
Ғұламаларым, ғұламаларым.
Тамылжып піскен тамыздарым-ай,
Жанардан жасты ағызғаның-ай.
Ойлары терең, далама тартқан,
Қос ғасыр көрген Абыздарым-ай.
Антты да берген,
Сертті де берген,
Соғысқа барып, өртті де көрген.
Санаулы қалған ғұламаларым,
Жазылмайтұғын дертті де көрген.
Тәуелсіз болып атқанда ақ таң,
Кітаптар қанша басылып жатқан.
Бауырларының аштықтан өлген,
Сүйегін жиған шашылып жатқан.
Империялар мен алысқандарым,
Ғұламаларым, данышпандарым.
Зарығып күткен, сағынып жеткен,
Ағарып атты-ау алыстан таңың.
Түрме де көрген, айдалып кеткен,
Көкіректерін қайғы алып көптен.
Аяулы абыз, ғұламаларым,
Мұңдастарыма айналып кеткен.
Іні ғып мені ерткен еді,
Сырларын бүкпей шерткен еді.
Бесік пен бейіт аралығында,
Салт пенен дәстүр зерттегені.
Ғұламаларым,
Ғұламаларым,
Жауапсыз сұрақ сұрап аларым.
У-шуға толы сұм жалған мынау,
Біледі бір күн тына қаларын.
Ғұламаларым,
Ғұламаларым.
Ғұламаларым,
Ғұламаларым,
Сезді у-шу тына қаларын.
Біле ме олар туған жерінде,
Ескерткіш болып тұра қаларын.
Ғұламаларым,
Ғұламаларым.