Ақын

Қып-қызыл бұлт қонды да тау басына,
бір жарқ етіп ант берді алласына:
"Шың мойнына орады далам мені,
енді осында мәңгілік қалам!" — деді.
Төгіп еді бір ақын жатқа жырды —
әлгі таудан жүз бұлақ ақтарылды.
Ақын айтты: "ел туды мына мені,
мен де осында қалармын, сірә!" — деді.
Сол-ақ екен бір керім төкті нөсер,
алтын көсеу-найзағай көкті көсер.
Ақырды аспан — тұндырды құлағымды,
ақырды ақын — бұрқырап жыр ағылды.
...Нөсер тынды.
Ақын жоқ — өтті, кетті,
кетті ақтамай көп үміт, көп тілекті.
"Жетпей жазды-ау ақын!" деп шулап бәрі
сол ақынның ұрлап жүр шумақтарын.

---