Мен ешкімге сол адам деп сүйгенім – Қанипа Бұғыбаева

Мен ешкімге сол адам деп сүйгенім
Айтқан жоқ ем, бүгін бәрі жүр шулап.
Өзім жанып, өз отыма күйгемін,
Өз атыңа арнай алмай жыр шумақ...
Жұбатпайды бүкіл жыр мен бүкіл ән,
Жанарлардан жасқанып бір именем.
Қалай, қайтіп, қайда барып құтылам
Жан-жүректі шаққан сөзден, инеден.
Жылу іздеп айналадан жер, күннен,
Жаутаңдаймын күйін кешіп жетімнің.
Айрылып аз ақылымнан, еркімнен,
Бейуақытта тынышыңды кетірдім.
Күреседі махаббат пен жауыздық,
Жауыздықтың жазады кім жарасын?
Біздер жайлы айтып жүр «жұрт» аңыз ғып,
Айтқандай шын ғашықтардын, арасын.
Сөзімде ғой менің өмір сахнам,
Шерте алмаймын өткен жайдан естелік.
Ұйқылы-ояу мен өзіңді шақырам,
Шақырамын елесіңді ес көріп...
Жата алмаймын құс төсекте сан аунап,
Мен айтпаймын, ол жайында сұрама.
Сүйген кезде жанар жүрек алаулап,
Жанған жүрек көзге түспей тұра ма?!