Бүгінімнен бұрын ойлап ертеңді – Қанипа Бұғыбаева

Бүгінімнен бұрын ойлап ертеңді,
Гүлім ерте көзін ашып, ерте өнді.
Бүршіктеген бір үмітім ақталмай,
Ішім менің өртенді ғой, өртенді...
Бақыт емес, аш көңілге тоқ қарын,
Тартады ойым тіршіліктің көкпарын.
Кезек күтіп жүргеніңде, кезексіз –
Келген уақыт өтіп кетер жеп бәрін.
Гүл тамырын жиі аламын мен еске,
Сұңқар үнін, жорып түске, елеске.
Жарығымен мынау жарық дүниеге –
Келген жанның бәрі жасты емес пе?
Неге, неге жиі аламын сені еске?
Еске салар... әрбір заттың бар тілі,
Күнге ауысар, күні бардың әр түні.
Мен өмірге келгендеймін жаңадан,
Саған сеніп, ғашық болу арқылы,
Жыр дегенің... жан-жүректің жарқылы.
Жете алмайды, созғанменен жоққа қол,
Жоқты іздеп, табам десең атқа қон.
Шеберлікпен шерте алмасаң, тіл тауып
Домбыраның шанағына соқпа қол...
Сыр сауатын сезімімнің соқпағы ол.