Өлең, жыр, ақындар

Көзіңде сенің түн қалғып

  • 06.11.2021
  • 0
  • 0
  • 344
Көзіңде сенің түн қалғып,
Адасып үнсіз қармандым.
Жүрекке жүктеп жылдар жүк,
“Күн бар”– деп алда алдандым.
Жастықпен қызыл-жасылды,
Шығады ақын- бақсы елден.
Құлаған таудан басымды,
Бас демес, адам ақша емген.
Мақтанар қарап тауға шың,
Табиғат заңы ол енді.
Ауырар, аяп сау басым,
Саудаға түскен өлеңді.
Жем болды қанша жауға жер,
Біледі оны әр қандас.
Сезімді ешбір саудагер,
Таразы таспен тарта алмас.
Тынықтым шертпе күйге кеп,
Меңзеген ойға мезгілім.
Дүниеден өтер, “дүние” деп,
Пенделер сезбей сөз құнын.
Маңдайы тасқа тимеген,
Жандай, бір тағдыр көп кешем.
“Дүние - боқты” илеген
Қоңызға ұқсап кетпесем...
Қанатты күннен күй ұғам,
Ұшқандай заңғар көкке мен.
Кеудеңнен сүттей ұйыған,
Жұлдызым өріп, көктеген...
Ұйыған иман өңіңнен,
Елестер таңдай бір шынар.
Өмірді мынау өлімнен,
Сұлулық сақтап тұр шығар...



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Қабағын өмір түйеді көп

  • 0
  • 0

Қабағын өмір түйеді көп,
Дегендей-ақ кім күшті екен.
Өсектейді ол, «сүйеді» деп,
Сүю, сонша қылмыс па екен?.

Толық

Қайта оралған қазан

  • 0
  • 0

Алыс-жақын, аңдап, бағып аңысын,
Ата жауға қолдан бермей намысын.
Әке менің түзде жортып, түн қатқан,
Қара бала, қара қазан қамы үшін.

Толық

Күзгі сыр

  • 0
  • 0

Көңіл тұман...
арасына ай батқан,
Тірі жан жоқ. Тіл қататын аймақтан.
Тереземе құлап түсті қураған,

Толық

Қарап көріңіз