Тұнжыр ой, тұман, тұнжыр күн – Қанипа Бұғыбаева

Тұнжыр ой, тұман, тұнжыр күн,
Еңсемді басып езеді.
Тұманнан туған бұл жырдың,
Көрінбес көзге өзегі.
Қоңырқай үнсіз тіршілік,
Маңайым түгел тұнжырап.
Тұманға талдар тұншығып,
Мөлтілдеп көзі тұр жылап.
Жапырағы тамшы іркілтер,
Оятып ойды жыр түртер.
Талдардың көзін күн сүртер,
Көзімді менің кім сүртер?..
Тұнжыр ой, тұман, тұнжыр күн
Салып тұр басқа салмағын.
Қыран боп ұшып жылжыр күн,
Табуға шыңнан арманын.
Қыран боп ұшып, жылжыр кім,
Туғызар дауды бұл енді.
Салады еске тұнжыр күн,
Тұнжырап жүрген біреуді!...