Сәулең жатыр, тарап күн, тарап айдан – Қанипа Бұғыбаева

Сәулең жатыр, тарап күн, тарап айдан,
Сені көрсем, сезім мас, сана майдан,
Жонып-қашап тұлғамды мүсіндеші,
Қарсы біткен бұтағы қарағайдан.
Келе бермес көңілге күй көктемі,
Өмір бізге нені айтып, үйретпеді.
Өз қолыңмен жан бітіп кететіндей,
Соқсаң егер балшықтан илеп мені.
Өзгеше еді, сол күнгі ән, сол күнгі арман,
Сыртқа тепкен сезімің еркімді алған.
Жүрегіңнің толқуын толқып көрсет,
Ағыстарға қарсы аққан толқындардан.
Сағынышпен сарғайып, өтті күнім,
Өткен күнім қай жерге төкті гүлін,
Ойында жоқ... өзгенің бойында жоқ,
Өртеп мені барады оттылығың.
Қайнар басын қайнатқан өрден, жырақ,
Ай сәулесін ағаштан өрген құрап.
Соғып ағар толқынын тастан-тасқа,
Сезімімнің шолпысын зергер бұлақ.
Қалай өмір сүрер ек?
жолықпасақ,
Жүрегімді отқа сап, көрікке сап.
Көздеріме қадалған сенің көзің,
Мүсінімді құйғандай жонып, қашап...