Өмір теңіз, мен қайықпын, сен ескек – Қанипа Бұғыбаева

Өмір теңіз, мен қайықпын, сен ескек,
Айдарымнан бақытымның жел еспек.
Мен өзіңді есіме алсам, құс жолы
Көз алдыма тұрады ылғи елестеп.
Әрбір жолын әшекейлеп зерменен,
Құстың жолын тартсам деймін жерге мен.
Осы ойлармен жанға тыным бермеген
Айлы аспанның бесігінде тербелем.
Аймалайды бір қоңыр жел бетімді,
Жетер жерге сыбырлап тез жетуді.
Аңсау менен сағыныштан жаралған
Құстың жолы үміт жолы секілді.
Ұқсайды ол түскен ізге қанатпен,
Қанат барда, бойда сабыр-тағат кем.
Күзгі аспанның бұрымындай өрілген
Тұрам аппақ құс жолына қарап мен.
Жастығымды қалайыншы бір көріп,
Сезім деген бітпейтұғын күнделік.
Саған деген сағынышымды жібердім,
Созылған ақ құс жолымен бірге өріп.
Тазалыққа биіктегі таңданам,
Сұлулыққа қарап көзім қанбаған.
Құстың жолы күміс көпір сияқты
Көкжиекпен көкжиекті жалғаған.