Бағыңа тіл, көгіңе көз болармын – Қанипа Бұғыбаева

Бағыңа тіл, көгіңе көз болармын,
Жүрегің боп соғармын, қозғалармын.
Оралған шалғайыңа, Отан ана,
Өзекке тепсе кетпес өз балаңмын.
Тұншықсам, қарсы жүзіп толқынға сан,
Кеудемнің жанып тұрған өртін басам.
Кездіктей отқа салып қайра мені,
Жолында қиындықтың солқылдасым…
Табайын басқа мінез, басқа шабыт,
Жетейін, озып кеткен көшке шауып.
Болаттай шымырлатып, ширығайын,
Шыңдай бер, туған Отан төске салып.
Жетейін, арқама бір жүкті алайын,
Мен неге үлкен жолда бұқпалайын.
Осынау бойға біткен адалдықпен,
Бетіне дұшпанымның тік қарайын.
Оянып бір кездегі сөнген үміт,
Алғандай мені алдына жерден іліп.
Көз жұмып бір толқынның құшағында,
Дәрменсіз кете бардым өңгеріліп…
Қумаймын артық қызық, артық думан,
Бетімді ыстығымен шарпып тұрған.
Басынан кешкен не бір өткелдерді,
Жанмын мен топырағына тартып туған!